Wednesday, January 16, 2019

उगवत्या सूर्याच्या देशात : आराशियामा बांबूचे उपवन

दिवस तिसरा : ९ सप्टेंबर २०१८
आराशियामा बांबूचे उपवन

सकाळी होटेल जवळच असणाऱ्या एका पारंपरिक उपहार"गृहात" नाश्ता करण्यासाठी गेलो. घरातील हॉलमध्येच तातामी (जपानी चटया) टाकून आणि चौरंग मांडून झकास सोय केली होती.

पारंपरिक जपानी घरात क्रिस्ती 

घरातील एक बाहुलीसारखी दिसणारी लहान मुलगी आपले बारीक डोळे उगाच आणखी किलकिले करून आमच्या कडे बघत होती. जपानी "माच्या फ्लेवर शेव्हड आईस" ही खास डिश आम्ही मागवली आणि सोबत वाफाळता माच्या (हिरवा चहा) पिऊन नाश्त्याचा आनंद द्विगुणित केला.

शेव्ह्ड आईस माच्या फ्लेवर्ड 


आराशियामा ला जाण्यासाठी ट्रेन पकडली. हे एक छोटेसे खेडे आहे. बांबूचे उपवन असलेला परिसर विस्तीर्ण असून त्यात मंदीर , तलाव आणि एक छानशी टेकडी यांचा समावेश होतो. स्थानकापासून चालत जाताना काही जपानी जोडपी मस्तपैकी किमोनो घालून चालताना दिसली. त्यांचा हेवा वाटल्यावाचून राहिले नाही. क्रिस्ती आणि ॲलेक्स ने त्यांच्याबरोबर फोटो पण काढले. खेड्यातील एका गिफ्ट शॉप मधे खरेदी झाली.
बांबूच्या उपवनात दोहो बाजूना बांबू असणाऱ्या वाटेत फोटो काढण्यासाठी ही गर्दी जमली होती. आम्ही थोडा वेळ गर्दी कमी होण्याची वाट पाहून मग तो नाद सोडून दिला.

बांबूचे उपवन , आराशियामा 


परिसर अतिशय निसर्गरम्य असल्याने आम्ही भटकण्यासाठी विखुरलो.
शिननोसुके नावाचा वाटाड्या परदेशी पर्यटक कमावू पाहत होता. क्रिस्ती , आलेक्स आणि दान परत भेटेपर्यंत त्याच्याशी थोडे हितगुज केले.

शिननोसुके (आराशियामा येथील चुणचुणीत वाटाड्या)


टेकडी चढून गेल्यास सुंदर देखावा बघायला मिळेल असे (वाटाड्या कडून) कळल्यावर आम्ही उत्साहाने माथ्यावर गेलो. खरोखरच विहंगम असे दृश्य बघावयास मिळाले.

आराशियामा येथील टेकडीवरून दिसणारे दृश्य 


अंधार पडेपर्यंत टेकडीवर भटकलो. पुन्हा गावात गेल्यावर ईल मासा खासियत असलेल्या उपहारगृहात जेवायला गेलो. अतिशय पारंपारिक असल्यामुळे तेथील थाट काही औरच होता. मासे खाणार नसल्यामुळे मी छायाचित्रकाराची भूमिका घेतली.

उपाहारगृहाच्या बाहेरील दिवा आणि झाड , आराशियामा 


आराशियामा हून क्योतोला परतल्यावर शाकाहारी उपहारगृहात जाऊन मी पोटपूजा केली आणि मिष्टान्न म्हणून केक्स वर ताव मारला.

केक प्लेट, उकीशिमा गार्डन रेस्टॉरंट , क्योतो  


शहरात फेरफटका मारत मारत हॉटेलवर परतलो.

(क्रमशः)

Tuesday, January 15, 2019

उगवत्या सूर्याच्या देशात : क्योतो सुवर्ण मंदीर आणि गेईशा मुलूख

दिवस दुसरा : ८ सप्टेंबर २०१८

क्योतो सुवर्ण मंदीर आणि गेईशा मुलूख

ठरवूनसुद्धा कुणीच लवकर उठले नाहीनिवांत आवरुन नाश्ता करुन टोकियोहून निघेपर्यंत बारा वाजून गेलेक्योतो ला जाण्यासाठी आम्ही टोकियो स्थानकापासून बुलेट ट्रेन घेणार होतोकोमागोमे हून तेथे जाताना वाटेत बेकरीमधून काही पदार्थ बांधून घेतले. 

रेल्वे आणि स्थानके यांबद्दल अप्रूप वाटावे असे बरेच होतेफलाटावर रेल्वेची बोगी नेमकी कुठे थांबणार त्या ठिकाणी पादुका ठेवाव्यात तशा पाऊलखुणा होत्यारेल्वेमधे जाऊ   इच्छिणारे लोक तेथे रांग लावतातअर्थात रेल्वेमधून बाहेर येणारी माणसे संपल्याशिवाय कुणीच आत जाण्यासाठी   घाई करत नाही. टोकियोमधील मेट्रोरेल्वे यांचे जाळे अतिशय गुंतागुंतीचे असूनही रेल्वे कायमच वेळेवर येतात आणि सुटतातही ! केवळ भूकंप किंवा चक्री वादळ अथवा त्सुनामी अशा कारणास्तवच रेल्वे उशीरा येते किंवा रद्द होते.

भूकंप म्हणजे जपान साठी रोज होणारा गजर आहेकुठे ना कुठेतरी रोज कमी अधिक तीव्रतेचा भूकंप जपानमध्ये होत असतोम्हणूनच भूकंपरोधक घरे बांधण्यात जपानी लोक प्रवीण आहेत. 
बुलेट ट्रेन  चा पहिला अनुभव मोठा रोमांचक होताहिकारी नावाची बुलेट ट्रेन, जी ताशी सुमारे २८०-३०० किमी एवढ्या वेगाने धावतेबुलेट ट्रेन चा प्रवास वेगवान असला तरीहि आसनाला आणि  डब्याला कमालीचे स्थैर्य होतेट्रेन मधील आसने १८०  कोनामध्ये
 फिरवता येत होती जेणेकरून रेल्वेच्या जाण्याच्या दिशेने तोंड करून बसणे नेहमीच शक्य होतेहिकारीमध्ये बसून आम्ही दोन तासांत क्योतो ला पोचलो.

क्योतो स्थानक हे प्रचंड मोठे होतेस्थानकामध्ये अनेक दुकाने होतीपैकी खाण्याच्या दुकानांच्या बाहेर खाद्यपदार्थ  ठेवलेल्या ताटल्या हातात घेऊन उभ्या असलेल्याविशेष पेहराव केलेल्या मुली लक्ष वेधून घेत होत्या. येणाऱ्याजाणाऱ्या प्रवाशांना चवीपुरते पदार्थ देऊन ते विकत घेण्यासाठी प्रवृत्त करायचे हे त्यांचे कामआम्ही निर्लज्ज   पणे फक्त चव घेऊन आमच्या मार्गी लागलो. 


स्थानकावरील दुकानांबाहेर थांबलेल्या विक्रेत्या 



स्थानकामधील मोठ्ठा आणि लांब असा वरांडा शाळकरी मुलांनी फुलून गेला होतात्यांच्या शाळेची सहल निघाली होती असे काही मुलांकडून समजले.
  "वन मोअर हार्ट" अशा काव्यमय नावाच्या हॉटेलमधे आम्ही बुकिंग केले होतेक्योतो स्थानकापासून वीस मिनिटे चालावे लागले.  क्योतो हे अतिशय साधे शहर असल्याचे   दिसून आले. 
गगनचुंबी इमारती नाहीत की लाकडी घरे नाहीतअत्याधुनिकही नाही आणि खेडवळही नाहीठिकठिकाणी विजेचे   खांब बघून तर थोडेसे मागास शहर असल्यासारखी वाटलेयुरोप मध्ये सर्व वीज वाहिन्या जमिनीखालून जात असल्याने 
शहरांच्या सौंदर्यात बाधा येत नाहीजपान हा तथाकथित आधुनिक आणि प्रगत देश असल्यामुळे त्यामुळे येथे विजेचे खांब बघून नवल वाटल्यावाचून राहिले नाही. 

हॉटेलमध्ये सामान ठेवून आम्ही क्योतो दर्शनाला प्रारंभ केला. 
बसने किनकाकुजी सुवर्णमंदीर गाठलेएका मोठ्या बागेत तलावाच्या काठी सोनेरी छत असलेले ते मंदीर कुणाच्याही मनात श्रद्धा निर्माण करेलमंदिराचे फोटो काढण्यासाठी जे चांगले स्पॉट आहेत तेथे जाण्यासाठी बागेतील कर्मचारी  खुणावत होतेतेथे येणाऱ्या छायाचित्रकारांसाठी ती मोठीच सोय होती. 

सुवर्ण मंदीर (किनकाकुजी)  , क्योतो 


मंदीराच्या आत जाण्यास मनाई होती मात्र बागेचे आवार मोठे असल्याने प्रेक्षणीय ठिकाणे काही कमी नव्हतीधबधबेतलाव , बुद्धमूर्ती डोळ्यांत आणि कॅमेरात टिपत आम्ही मंदिराचा निरोप घेतला. 
कोमे नदीवर जाण्यासाठी बसने जायचे ठरवलेबस स्टॉप वर बस कधी येणार हे समजावे यासाठी एक आकर्षक सूची केली होतीत्या सूचीमध्ये तीन दिवे होतेएक दिवा बस साठी अजून पाच मिनिटे हे दाखवणारा तर इतर दोन दिवे   अनुक्रमे तीन आणि शून्य मिनिटे बाकी आहे असे दाखवत होतेविशेष म्हणजे ही सूची डिजिटल असूनही  यांत्रिक   असल्यासारखी दिसत होतीबस स्टॉप जवळच दत्ताचे मंदीर असावे असे वाटणारे एक बुद्ध मंदीर होते तेही उलट्या   स्वस्तिकासकट !

कोमे नदी ही क्योतो मधील सर्वांत लांब नदी आहेपुण्याची जशी मुळामुठा तशी क्योतो ची कोमे .. अपवाद फक्त   स्वच्छतेचागेल्याच आठवड्यात आलेल्या पुरामुळे नदी दुथडी भरून वाहत होतीवादळाचे तडाखे किनाऱ्यावर जखमांचे व्रण ठेवून गेले होतेनदी किनाऱ्यावरील अनेक झाडे विस्कळीत झालेली दिसत होती काही झाडे उन्मळून पडली होती. तरीहि नदीकिनारी चालणे हा सुरेख अनुभव होतानदीच्या किनारी चालण्यासाठी आणि पळण्यासाठी खास रस्ते होते. दोन्ही बाजूंना हिरवाई आणि फक्त वाहत्या पाण्याचा आवाजमुळामुठेच्या लगत चालताना जसा कधी सिंहगड दिसतो तसे डोंगर कोमे नदीच्या प्रवाहाच्या दिशेला क्षितिजावर दिसत होते. 

कोमे नदी , क्योतो 




साधारण दोन किलोमीटर चालून झाल्यावर सहाजिकच आम्हाला भूक लागली.  

जेवणासाठी शाकाहारी रेस्टॉरंट शोधणे हे एक दिव्य होते. आम्ही जेवणापुरते वेगळे झालोमी एका थाय रेस्टॉरंटमधे जेवलो आणि इतर तिघे गोमांस ही खासियत असलेल्या जपानी रेस्टॉरंटमधे जेवूनआले.
मग आम्ही सर्व जण एकत्र केक आणि चहा साठी एका बेकरीवजा रेस्टॉरंट मधे गेलोक्योतो मधे जिथे तिथे हिरवा चहा (कोच्यायुक्त पदार्थांची रेलचेल होतीयेथेही केक मधे कोच्या फ्लेवर होताच. 

उदरभरण झाल्यावर शतपावली करावी असा विचार चालू असतानाच क्योतो च्या  गिओन भागात चालत जावे असा   प्रस्ताव क्रिस्ती ने मांडलामग आम्ही कितीतरी सहस्त्र पावले मोजून , बागांतून जाणाऱ्या रस्त्याने जात गिओन मधे   पोचलो.
गिओन हा भाग गेश्या ज्यांना येथे माइको सान असे म्हटले जातेत्यांच्या वावरासाठी प्रसिद्ध आहे. 
सान हे संबोधन जपान मधे आदरार्थी म्हणून वापरले जाते. 
माइको म्हणजे चौदा पंधरा वर्षीय मुली ज्यांना गाणेनाच अणि वाद्य कला यांचे प्रशिक्षण दिलेले असते.
अशा माइको बरोबर चहापान करण्यासाठीसुद्धा आरक्षण करावे लागते , शिवाय खास क्लबचा सदस्य व्हावे लागते.  आम्हाला याची कल्पना नसल्याने हा योग घडून आला नाहीमात्र गिओन मधील त्या विशेष गल्ल्या आणि त्यात माइको सान फक्त बघायला मिळावी यासाठी थांबलेली माणसे बघितलीआम्हालाही सुंदर किमोनो परिधान केलेलीचेहरा  रंगवलेली आणि डोके फुलदाणी असल्याप्रमाणे केशभूषा केलेली माइको सान बघायला मिळाली. 

गिओन भागातील एक गल्ली, क्योतो 


एकंदरीत क्योतो मधील पहिला दिवस सार्थकी लागला होता.

(क्रमशः)