दिवेआगरच्या समुद्रावर रात्री गेल्यानंतर सुचलेली कविता !!!

सागरकिनारी जावे आपण एका चांदण्या राती
स्वागत अपुले व्हावे देऊन शुभ्र फुलांचे गुच्छ हाती

धवल सुमनांनी न्हाउन चिंब तू मग भिजावीस
बघतच राहावे तुजला कधी होऊ नये दीस

शशीप्रकाश जणू वितळे भासे मजला क्षितिजावरती
अशी झकास तू मिठी द्यावीस मजला तीरावरती

नांगर चांदीचा असलेले सापडावे एखादे गलबत
समुद्राची सैर तुला घडवीन मी ...अलबत

नाव तू घ्यावेस माझे डोलताना नावेत
हलकेच मग माझ्या यावेस तू कवेत

दोघांचेच असेल आपल्या भवतालीचे जग मग सारे
नटखटपणे पाहतील मीलन आकाशीचे झगमग तारे

अष्टमीची कोर नभीची

अष्टमीची कोर नभीची पाहून मी बावरलो
चालता चालता चालत गेलो आणि तुझ्या विचारांमध्ये वावरलो

विचारत राहिलो मनाला आपले असे नाते तरी काय आणि ओळख तरी किती
मन म्हणाले अरे, तुमचे नाते म्हणजे दवबिंदू  आणि पाते ,
आणि ओळख साताजन्मांची सांगू तरी किती
स्वतःशीच हसून लाजलो मी आणि थोडा मोहरलो
अष्टमीची कोर नभीची पाहून मी बावरलो

बोलण्यातला स्वर माझा कधीच तुला छळत नाही ?
कधीच तुला काही काळात काही नाही
खरच तुला काही लक्षात तरी येत का?
होळीच्या शुभेच्छा कोणी फोन करून देत का?
कशीही वागलीस तरी, माझ्या स्वप्नांची तू परी
माझ्या भावना झुळूक होऊन येतील तुझ्या घरी

तुझ्या गालावरच्या खळीत मी हास्य होऊन विरलो
अष्टमीची कोर नभीची पाहून मी बावरलो

चालता चालता चालत गेलो आणि तुझ्या विचारांमध्ये वावरलो

 - उन्मेष