आई, मला भूक लागली!

आई,  मला भूक लागली!
उत्तर द्यायला कोणीच नव्हतं खोलीत
खूप जास्त जाणवलं की दूर आहोत आपण आपल्या घरापासून
नवीन घर आवडलं तर होतं, नव्याचे नऊ दिवस मात्र आता सरले होते
नवीन अभ्यास, नवीन मित्र-मैत्रिणी ,  नवीन कॉलेज, आणि 'स्वयं'पाक सगळ्याची सवय होतेय
पण नवीन आई कुठून आणू ?
ती हाक कुणाला मारू ?
आई, मला भूक लागली!
फक्त गोड खायला आवडायचे मला
तू बनवलेले घरचे तिखटच आता गोड लागते इथे.....
खरच..
स्वयपाक करताना कधीतरी टचकन पाणी येतं
कुणी बघितलंच जर तेवढ्यात
तर मी कांदा चिरत असतो...
सगळ्या भावना लपवायला केव्हाच शिकलो होतो मी
मोकळं व्हायला इथे मित्र जोडतोय
आई, खरच मला मैत्रीची सुद्धा भूक लागलीय..
इतक्या चांगल्या मित्रांमुळे मी इथवर पोचलो
आणि बहुतेक कोणीतरी मित्रच माझी हाक  ऐकेल:
"मित्रा, मला भूक लागली"
स्वतःला समजावणं खूप अवघड आहे की
इतक्यात या हाकेला ओ देणारं कोणी नसणार आहे
मजेत टप्पल मारायला भाऊ माझा नसणार आहे
तसं काळजी करण्यासारखं काही नाही
पोटभर जेवतो मी रोज, पण
भूक काही भागत नाही!
                                       - उन्मेष

सोडून जाताना

सोडून जाताना देश माझा काहीच मला वाटलं नाही
भावना सगळ्या जणू कोरड्या झाल्या होत्या
रडायची परवानगी तर मीच मला नाकारली होती
खूप गोष्टी पहिल्यांदा होत होत्या बहुतेक

सोडून जाताना वेश माझा काहीच मला वाटलं नाही
"कसं दिसेल" हा प्रश्न स्वतःला विचरला  नाही 
नखशिखांत नवीन कपडे , बूट, ब्लेझर सूट
इतकं  सगळं  घालून दिवाळीत सुद्धा नटलो नव्हतो
आयुष्यातला पहिला विमान प्रवास , तोही एकटा
भीती खरच वाटली नाही, पण खरंच ..
उत्सुकता, आकांक्षा , संवेदना, उद्दिष्टे असे अनेक जड शब्द
मनात घर करून होते

राहतं  घर सोडून जाताना काहीच मला वाटलं  नाही
त्या भिंती, ती  गॅलरी, तिथे उभं  राहून पाहिलेला तो पाऊस..
आईच्या हातची आयती कॉफी, हे आणि असं सगळं
आठवणींमध्ये आहे पण तरीहि
डोळे अश्रूंना वाट  करून देण्यास तयार नाहीत
खूप स्वार्थी आहेत हे डोळे आणि डोळेच काय...
सगळीच इंद्रिये आणि त्यांना नाचवणारं माझं  मन सुद्धा
कशाच्या शोधात साता -समुद्रापलीकडे निघालंय ?
कुणास ठाऊक!
तथाकथित उच्च शिक्षण घ्यायला ,
नवीन माणसं , भाषा , संस्कृती यांचा अनुभव घ्यायला,
खरं  म्हणजे स्वतःचे चोचले पुरवायला
एकदा तरी मनसोक्त फिरायला
एकदा तरी  व्यक्त व्हायला 
एकदा तरी  उन्मुक्त व्हायला
एकदा तरी स्वतःसाठी जगायला...
थोडक्यात "सुख" नावाची गोष्ट शोधायला

बंधने आणि जबाबदाऱ्या सोडून जाताना काहीच मला वाटलं  नाही
कित्ती सहज गृहीत धरल्या गोष्टी सगळ्या
दगड केला मनाचा, झापडं  लावली डोळ्यांना,
कुठेतरी मनात घालमेल होती
पण यशाची चाहूल ती घालमेल सहज पचवून टाकते
दीड वर्षाचा हा प्रवास, विमानात आठवतोय
अस्वस्थ, बेचैन, अनिश्चित वातावरणात केलेला झगडा
आणि पटलं
याच साठी केला होता उभा अट्टाहास !
निभावून न्यायचे आहे आता इथे सारे काही
पुन्हा मिळणार काय आहे ..
अस्वस्थ, बेचैन, आणि अनिश्चित वातावरण
आणि यात वाढीव असेल ते एक थेंबभर समाधान !

 (ही मुक्तछंद कविता माझ्या सर्व शिक्षकांना अर्पण )
                                                   - उन्मेष